Archive for January, 2011

Cavia’s

Ik had vroeger een cavia, want ik vond hamsters overrated. Hamsters zijn namelijk ondingen: als jij doodop bent van het de godganse dag soldaatje spelen op het schoolplein, vinden die krengen het nodig om uit diepe coma te komen om urenlang nutteloos door een rad te rennen. Weg slaap. Nee, ik wilde een cavia. En een konijn, want anders was de cavia zo allenig. Mijn cavia was fantastisch. Zat uren starend-knabbelend in een hoekje en piepte zo het hele repertoire van, zeg, Bach. Oke, hij piepte omdat hij werd aangerand door mijn konijn, maar dat is een ander verhaal.

Cavia’s zijn nuttig. En vooral in Peru. Daar houden ze festivals speciaal voor dit knaagdier. Dan kleden ze die beestjes aan, en gaan ze ermee rondhupsen. Tenslotte worden ze kaalgeschoren, geroosterd en geserveerd met stukjes kaas aan saté-prikkertjes in hun rug, maar ook dat is een ander verhaal. In Peru gebruiken ze de cavia ook om te kijken hoe het met ongeboren kindjes gaat. Ik zag ooit op televisie hoe een nuchter Nederlands meisje op bezoek ging bij de plaatselijke Peruaanse verloskundige. Ze mocht uit tig kooitjes een cavia kiezen. Vervolgens moest ze tien minutenlang met zo’n aandoenlijk bruinzwart beestje knuffelen. De verloskundige ging daarna enthousiast met die cavia rollen over de zwangere buik. Door de cavia open te snijden kon zij aan de ligging van de ingewanden zien hoe het met het kind ging. Leuk om te vermelden is dat ze voor die slachting nog wel eventjes tien keer heel diep moest ademen op het Cavia-kopje.

Over verkleden gesproken. Er is op internet een hele wereld van mensen die als hobby hebben hun cavia aan te kleden en daar foto’s van te maken. Voor hen is ‘hobby’ een klein woord, want ze nemen het bloedserieus. Je hebt cavia-outfits: kleding met een casual aard, zoals rokjes, jasjes en shirtjes. En je hebt cavia-costumes: voor als je ooit besluit je cavia mee te nemen naar carnaval of een themafeestje. Geen idee waarom je dat zou doen, maar ik heb ook nooit begrepen waarom mensen een gemuteerde rat, oké, iets genuanceerder, een chiuaua ronddragen.

Kortom. Cavia’s zijn underrated en dat wist ik al op heel vroege leeftijd. Hieronder een van mn favorieten. Ik moest kiezen uit tig foto’s, en uiteindelijk ging het tussen een cavia als FARC-commando (lees: cavia in legeroutfit met klein geweertje voor muur met vlaggen en zwart-geverfd hoofdje), cavia als honingbij (lees: het schattigste dat je ooit hebt gezien) en cavia die een eend aanrandt (lees: enorme cavia met een voorbind-dildo met daaroverheen een plastic eend geplakt). Hoe dan ook: de cavia met zijn onovertroffen wezenloze blik heeft een intense cuteness-factor in elk kostuum.

Leave a comment

Verliefd zijn

En dan niet zomaar verliefd zijn.

Want de hele wereld is verliefd; op de liefde. Je weet wel. Samen zitten, samen film kijken. Samen de zon wegkletsen, samen het donker wegdansen. Samen giechelen. Samen.

Nee, ik heb het over verliefd zijn óp. En dan wordt samen ineens heel anders, eng.

Maar als je het toelaat is het geweldig. Alsof er ergens in je maag een kleine Ierse kabouter met een grote pot goud zijn dansjes staat te doen naast een regenboog. Die regenboog is uitgepoept door een glitterpony. O, en ergens diep vanbinnen huppelt ook nog een spiegeleenhoorn. Zo eentje uit die clip van Goldfrapp.

Sowieso dat verliefd zijn óp klinkt als dat liedje.  Of als nooit genoeg krijgen van jou, van mij, van ons, van dit.

Ach, je kent het wel.

Leave a comment

Eefje

Eefje. Als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik een schuchter Volkskrant-lezend meisje dat waarschijnlijk iets met Letteren studeert. Zo een die door weilanden huppelt in bloemjurkjes, foto’s maakt van haar hipster-vriendjes met een lomotoestel en de nachten weg-gitaart met liedjes van Simon & Garfunkel. Eentje die ‘creatief’ tot pleonasme heeft gemaakt en in koffietentjes een kleedje over zich heenlegt terwijl ze haar eigengemaakt humuswraps opeet. Die kinderen redt in Afrika door te douchen met de eendjes in een Amsterdamse vijverplas, haar haren afknipt en spaart om er beertjes van te breien, en huppelt, huppelt, huppelt.

Eefje de Visser voldoet aan dit beeld. Sterker. Ze verheft de negatief beladen term ‘autistisch’ tot iets moois. Ze is namelijk niet onzeker. Ze kan het gewoon niet, omgaan met publiek. Maar ze doet het toch. En Goddank! Haar liedjes zijn woordkunsterig, zuiver en doen je vergeten te denken. Door liedjes als ‘Hartslag’ en ‘De trein’ wordt de wereld eventjes heel simpel.

Speel haar op je iPod of fancyshmancy telefoon en je bent eventjes verstild in alle awesomeheid van de ander. Met haar merk je de vertraging in de trein niet op, maar wel de mooiheid van het weiland waarin je stilstaat. En als je dan je ogen heel fijn dichtknijpt, zie je haar wellicht door dat weiland huppelen, huppelen, huppelen.

1 Comment

Ferry Mingelen

Ik zag Ferry Mingelen. Hij droeg een jas en had een telefoon. Hij was bijna net als ieder ander; maar dan toch meer als Jezus.

Leave a comment

2d-films

‘2d+d=geld in het laatje’ is het nieuwe ‘1+1=2’. Hoofdpijn van het nadenken over een plot die zo inventief en goed doordacht in elkaar zit is onwijs jaren nul; hoofdpijn van een veel te zware bril die je ieder half uur eventjes moet afzetten is geheel jaren nu. Het creëren van diepte door objecten voor elkaar te plaatsen is voor mietjes; echte mannen filmen beelden in twee kleuren en gooien daar een shitload aan veel te dure software overheen om Ware Diepte te maken.

Sinds de grote boem van ‘Avatar’ krijgt elke filmmaker namelijk dollartekens in de ogen bij het horen van een derde d. Dus plakken ze een extra d aan al hun producties, en hopen dat de cashflow 3x zo groot is. Ze vergeten echter één belangrijke vraag te stellen: wat voegt dat blauw-rood-filter toe aan de film? Roger Ebert verwoordt het net iets andersom in ‘Sun-Times’: denk aan je mooiste filmervaring en vraag je af wat 3d daaraan toegevoegd zou hebben.

Inderdaad: weinig tot niets. ‘Pulp Fiction’ wordt niet beter als de fabuleuze mayo-scene met zo’n dure camera gefilmd werd; en het episch drama ‘Titanic’ zou in een enkele scène wat overweldigender worden, maar daartegenover staat de ellenlange, nutteloze zit met een bril van grofgeschat 3,5kilo op je neus.

Er is nog iets anders aan die bril. Aangezien we het breezer-tijdperk ontgroeid lijken, worden de jongeren weer wat preutser en normaler. De bioscoop wordt weer een plek voor een eerste date, in plaats van een eerste keer. En die rode brillen maken je date niet aantrekkelijker, laat staan hoeveel tijd je zelf meer voor de spiegel moet staan om je hoofd en outfit zo te krijgen dat je er nog enigszins appetijtelijk uitziet met een gigantisch rode Robocop-extensie op.

Neen. De enige dimensie die 3d-films extra hebben op 2d-films is de dimensie ‘jammer’. 2d voor de win.

Leave a comment

%d bloggers like this: